Rozdział II
Zadzwoniłam do niego. Może to nie był
najlepszy pomysł, ale była to moja ostateczna decyzja. Szczerze mówią nie
wiedziałam, co powinnam powiedzieć. Nie rozmawiałam z nim ponad dwa lata. Bałam
się. Wybrałam numer. Usłyszałam sygnał. Jeden, drugi, kolejny i kolejny,
właśnie chciałam się rozłączyć, napisać wiadomość, kiedy odebrał. Usłyszałam
jego głos. Bardziej męski, ale nadal tak samo spokojny i opanowany. Zawsze go
uwielbiałam.
-Witam. Z kim mam przyjemność rozmawiać? -
Zapytał - Halo
-Cześć, z tej strony Łucja.
-Cieszę się, że dzwonisz. Myślałem, że mój
list do ciebie nie dotarł. Długo się nie odzywałaś. Próbowałaś się ze mną
skontaktować? Nie wiem może to znowu przez tą komórkę...
Po sposobie, jakim do mnie mówił
rozpoznawałam tego samego chłopca, którego znałam z przed kilku lat. Jednak z
czasem zaczęłam odczuwać w jego głosie nutkę powagi i opanowania. Wyczuwałam w
nim pewną dojrzałość. Wsłuchując się w dalsze słowa odczytałam w nich pewien
strach. Jego głos zaczął się delikatnie załamywać. Znałam ten ton. Przyprawiał
mnie o dreszcze. Delikatnie paraliżując.
-Nie, przepraszam. Ja nie próbowałam sie
jeszcze z tobą skontaktować.
-Acha - odpowiedział, tym razem bez
większych emocji, jakby stwierdził, że to, co właśnie powiedział było
niedorzeczne i nie miało racji bytu. - Nie szkodzi, wiedziałem, że moja prośba cię
zaskoczy. W końcu dawno się nie widzieliśmy...
-Wybacz muszę już kończyć, właśnie piekę
ciasto - przerwałam jego wypowiedź. Nie chciałam dłużej z nim rozmawiać, sama
nie wiem, dlaczego. Dopiero po chwili spostrzegłam, jak beznadziejna była moja
wymówka, lecz w tym momencie nie miałam ochoty, aby rozpamiętywać, co
powiedziałam kilka sekund temu.
-Poczekaj! Nie powiedziałaś mi czy zgadzasz
się na moją propozycję! - Zatrzymał mnie nerwowo
-Porozmawiamy, gdy przyjadę po ciebie na
dworzec, to na razie -powiedziałam naciskając czerwoną słuchawkę
Właściwie
nie wiem, dlaczego to zrobiłam. Miałam świadomość, że to, co właśnie zrobiłam
było niekulturalne, ale gdy w jego głosie rozpoznałam tego samego chłopca,
którego znałam z liceum poczułam się dosyć dziwnie. Nie do końca potrafię
określić, co wtedy czułam. Było to uczucie jakby tęsknoty połączone ze skrajną
chęcią odcięcia się od tego, co minęło. Chciałam zapomnieć o tym uczuciu, które
na nowo odrodziło się we mnie wsłuchując się w jego słowa. Nareszcie spojrzałam prawdzie w oczy. To, co
do niego czułam nie było jedynie przywiązaniem, pewnego rodzaju
przyzwyczajeniem. To było coś znacznie więcej. Co gorsza to uczucie nadal we
mnie tkwiło. Więc dlaczego zachowałam się w ten sposób? Czy nie powinnam być
przepełniona radością? Próbować skorzystać z okazji, że mężczyzna, który jest
dla mnie tak ważny niedługo będzie blisko mnie? Byłam realistką. To jedna z
moich bardzo wyraźnie zarysowanych cech. Dla niektórych było to atutem, dla
innych niezrozumiałym podejściem do życia. Dla mnie była to codzienność,
sposobność podejmowania decyzji.. Moja intuicja
oparta na realistycznym spojrzeniu podpowiadała mi, że ktoś taki jak ja nie
mógłby tak po prostu dostać od losu zbyt wielkiej dawki szczęścia. Było to nie
możliwe. Znaliśmy się od dzieciństwa. Bawiliśmy sie razem, chodziliśmy do
jednej szkoły. Odkąd zaczynaliśmy patrzeć na siebie w zupełnie innym świetle, a
osoba płci przeciwnej przestawała być dla nas jedynie koleżanką lub kolegą
zawsze pomagałam mu w kontaktach z dziewczynami. Było dla mnie niezrozumiałe i
trudne do pojęcia, że teraz ja mogłabym być jedną z tych, dla których będzie
wstanie poświęcić wszystko. Szybko jednak otrząsnęłam się z moich rozmyślań
zabierając się do pracy. Tego dnia musiałam zrobić znacznie więcej niż zwykle.
Nazajutrz nie mogłam przyjść do pracy. Jutro piątek. Ten piątek. Właśnie ten,
który mógł zmienić bardzo wiele, ale wszystko to zależało teraz tylko i
wyłącznie ode mnie. Po południu razem z moją przyjaciółką, jej chłopakiem i
innymi znajomymi wyszliśmy na pizze. Później poszliśmy na zakupy i do kina.
Wszyscy świetnie się bawili. Z wyjątkiem mnie. Miałam dziwne przeczucie. Jakby
wszystko, co do tej pory udało mi się poukładać miało runąć w jednym momencie,
a jedyną osobą, którą to obchodzi byłam wyłącznie ja. Nadal nie podjęłam
decyzji. Nie byłam pewna czy chce zaryzykować i dać szanse uczuciom. Nadal
tkwiłam w tej otchłani. A może dla niego to miejsce będzie jedynie kolejną
atrakcją w jego życiu a ja nie odegram w niej żadnej większej roli? Może
przejdzie tak bezszelestnie, że to, co do niego czuje zniknie tak szybko jak
powróciło po przeczytaniu tego listu? W tym momencie podjęłam błyskawiczną
decyzję. Spróbuję. Do tej pory los uśmiechał się do mnie, gdy stawiałam
wszystko na jedną kartę, przyjazd tu jest tego najlepszym przykładem. Czym było
by życie bez ryzyka? Było by jak pewien poemat napisany pięknym pismem,
idealnie dobranym słownictwem, pozbawiony wyrazu. Życie pełne ryzyka było by wtedy jak słowa
dobrane chaotycznie, nabazgrane na postrzępionej kartce. Lecz kryłyby one wiele
większą głębie emocjonalną, a osoba czytająca nie mogłaby oderwać od nich
wzroku oczekując z niecierpliwością, co przyniosą dalsze wypisane niestarannie
słowa. Takie miało być moje życie. Barwne, ciekawe i pełne intrygi. Bym po
latach mogła stanowczo stwierdzić, że całe swoje życie starałam się iść własną
drogą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz